Hallo baby, hallo schuldgevoel!

0 reacties | 09/08/2017

designed door Phduet – Freepik.com

Sinds dat ik moeder ben, is er geen dag voorbij gegaan dat ik geen schuldgevoel heb gehad. Voor mijn gevoel ging het een beetje zo: Gefeliciteerd mevrouw, u bent bevallen! Hier is uw kindje en ohja, hier is uw pakketje schuldgevoel. Gratis en voor niets, gewoon inbegrepen bij de overgang naar t moeder zijn. Twee voor de prijs van één dus. En tsja, dan helpt het ook niet mee dat ik echt mega onhandig ben.

Want; vitamines vergeten te geven? Schuldgevoel. Die keer dat ik haar per ongeluk krabbelde met mijn nagel? Schuldgevoel. De keer dat ik mijn telefoon op haar hoofd liet vallen tijdens de voeding? Schuldgevoel.
En zo kan ik nog wel even verder gaan:
-Toen we een bruiloft hadden en ze mocht logeren bij een vriendin
-Te weinig borstvoeding
-De keer dat ik de voordeur tegen haar hoofd aan open deed (Jup, that really happened)
-Het toelaten van de prikjes op t CB
-Slapen in haar eigen bedje
-Afbouwen van borstvoeding en straks stoppen
-Het feit dat ik straks weer ga werken

Om elk klein dingetje kan ik mij schuldig voelen. Dat kleine lieve mensje van je, die zo afhankelijk is van je, die betere versie van jou.. Die wil je ten koste wat het kost beschermen tegen al het kwaad en pijn. En dan kan simpelweg gewoon niet altijd.

En tot overmaat van ramp stoppen die schuldgevoelens niet alleen bij m’n kind. Nee, want ik voel me ook schuldig tegenover Jamie. Die nu niet meer de onbetwiste nummer één is, maar die plek moet delen. Of naar mijn vriendinnen toe, nu ik ze minder zie. En wanneer ik ze zie, ik alleen nog maar over onze baby wil praten. Wat denk je dan van de volle aandacht niet meer hebben voor mijn gesprekspartner, door het constante gluren op mijn telefoon om te kijken of ik wat gehoord heb van Jamie die dan bij Hanne is.

Maar dan bedenk ik me wat voor goed team wij zijn, Jamie en ik. Hoe we feilloos aanvoelen wat de hulpvraag van ons kindje is. Welke behoeftes ze heeft, dat we haar huiltjes herkennen. En dat wanneer ik Hanne per ongeluk pijn doe, hij mij weet op te vangen inclusief alle hormonale tranen. Dat wanneer ik aan mijzelf twijfel, Jamie dit kan wegnemen (of mij op m’n donder kan geven). Ach, in the end kan ik het weer relativeren er erom lachen, maar dat is altijd achteraf.. Als we ons uiterste best maar blijven doen voor ons kindje, dan moet alles goedkomen! En dat constante telefoon gluren willen jullie wel even door de vingers zien, toch?

Herken jij dit?

 

Reacties

Er zijn nog geen reacties.

Reageren

*

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.